در یک بازار متعارف که در آن عوامل بازار واجد اطلاعات می باشند، بازده بالا همواره ریسک بالاتری را نیز به دنبال خواهد داشت . این موضوع موجب می گردد که همواره تصمیم گیری جهت سرمایه گذاری بر اساس روابط میان ریسک و بازده صورت گیرد و یک سرمایه گذار همواره دو فاکتور ریسک و بازده را در تجزیه و تحلیل و مدیریت سبد سرمایه‌گذاری های خود مدنظرقرار دهد . به بیانی دیگر، سرمایه گذاری به عنوان یک تصمیم مالی همواره دارای دو مؤلفه ریسک و بازدهی بوده که مبادله این دو ترکیبهای گوناگون سرمایه گذاری را عرضه می کند. از یک طرف، سرمایه‌گذاران به دنبال بیشینه کردن عایدی خود از سرمایه گذاری هستند و از طرف دیگر ، با شرایط عدم اطمینان حاکم بر بازارهای مالی مواجه می باشند که عامل اخیر، دستیابی به عواید سرمایه گذاری را با عدم اطمینان مواجه می‌سازد.

معمولاً در اقتصاد و بخصوص در سرمایه گذاری فرض بر این می باشد که سرمایه گذاران منطقی اقدام می کنند. سرمایه گذاران منطقی، اطمینان را به عدم اطمینان ترجیح می دهند و طبیعی می باشد که در این حالت می توان گفت سرمایه‌گذاران نسبت به ریسک علاقه ای ندارند، به عبارت دقیقتر سرمایه گذاران ریسک گریز هستند. یک سرمایه گذار ریسک گریز[1]، کسی می باشد که در ازای قبول ریسک، انتظار دریافت بازده مناسبی دارد . بایستی توجه داشت که در این حالت پذیرفتن ریسک یک کار غیر منطقی نیست، اگر چه اندازه ریسک خیلی زیاد باشد، زیرا در این حالت انتظار بازده بالایی نیز هست . در واقع، سرمایه گذاران به گونه منطقی نمی توانند انتظار داشته باشند که بدون قبول ریسک بالا، بازده بالایی کسب کنند. از طرف دیگر تحقیقات انجام شده حاکی از آن می باشد که افراد در تصمیم گیری های خود تحت شرایط ریسک، به هیچ وجه به صورت منطقی و عقلایی اقدام نمی کنند .

1-2- سرمایه‌گذاری

از دیدگاه کلی، سرمایه گذاری به معنای مصرف پول های در دسترس برای دستیابی به پول هایی بیشتر در آینده می باشد . به بیانی دیگر سرمایه گذاری یعنی به تعویق انداختن مصرف فعلی برای دستیابی به امکان مصرف بیشتر در آینده.

در سرمایه گذاری دو ویژگی متفاوت و مهم هست که عبارتند از زمان و ریسک .

1-2-1 روش های سرمایه‌گذاری و انواع اوراق بهادار

سرمایه گذاری مستقیم

هنگامیکه سرمایه‌گذار بطور مستقیم اقدام به خرید انواع اوراق بهادار نماید سرمایه گذاری مستقیم انجام داده می باشد.نکته قابل توجه این می باشد که بعضی از ابزارهای سرمایه‌گذاری مستقیم ، قابل معامله و بعضی غیرقابل معامله می‌باشد .

 

 

 

اوراق بهادار غیرقابل معامله

مهمترین ویژگی این داراییها آنست که ارتباط مستقیمی بین دارنده و صادر کننده آن هست.برای مثال دارنده حساب بانکی برای افتتاح و یا هنگام بستن حساب مستقیما با بانک در ارتباط می‌باشد. سرمایه‌گذاری در این گروه از داراییها دارای امنیت زیادی می‌باشد زیرا سازمانهای ذیربط اغلب دولتی و یا بیمه شده می‌باشند. داراییهای این گروه ، دارای درجه نقدشوندگی[2] بالا و بازده کمتر نسبت به دیگر ابزارهای مالی می‌باشند. چهارگروه اصلی داراییهای غیرقابل معامله به قرار زیر می‌باشند:

  1. سپرده‌های پس‌انداز[3]: متداولترین نوع سرمایه‌گذاری سپرده‌های پس‌انداز می باشد. این وجه معمولا در بانکهای تجاری و یا موسسات مالی (موسسات و صندوق‌های اعطای وام ،پس‌انداز و اعتباری)نگهداری میشود. «قابلیت نقدشوندگی بالا و درجه اطمینان بالا» از مهمترین ویژگیهای این نوع داراییها میباشد و در طول دوره نگهداری به آنها سود سپرده تلق می‌گیرد.
  2. گواهی سپرده غیرقابل معامله[4]: این اوراق بوسیله بانکهای تجاری و دیگر سازمانهای مالی منتشر میشوند و دارای سررسیدهای مختلفی هستند که همزمان با افزایش سررسید نرخ بهره آن نیز افزایش می‌یابد.
  3. حسابهای پس‌انداز بازار پول[5]: این اسناد دارای سقف نرخ بهره نبوده و نرخ بهره آن با نرخ رقابتی بازار پول تنظیم می گردد و تا اندازه مشخصی توسط شرکتهای بیمه دولتی ، بیمه میشود.
  4. اوراق قرضه پس‌انداز دولتی[6]: شامل بدهی دولت مرکزی می‌باشد که غیرقابل انتقال و معامله می باشد ومیتواند بعنوان وثیقه بکار برده گردد.نرخ بهره این اوراق باتوجه به مدت نگهداری و سطح عمومی نرخ بهره هر شش ماه تجدید و معاف از مالیات می باشد.

[1] Risk averse investor

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

[2] Liquidity

[3] Saving deposits

[4] Nonmarketable CDs

[5] Money Marktet Deposit Accounts

[6] U.S. Saving Bonds

 متن فوق بخش هایی از این پایان نامه بود

لینک متن کامل پایان نامه فوق با فرمت ورد